Een «socialist» op nummer «16», het socialisme ligt op de grond
Zowel in België als in de rest van Europa wordt het sociale beleid door de logica van de liberale economie vertrappeld. Wat doet het ertoe dat deze logica geen steek houdt. Wat doet het ertoe dat wij hierdoor op een muur afstevenen. Met gebogen hoofd en gesloten ogen worden wij door een “vlinder”- coalitie in het koude water gedompeld van de besparingen en de recessie.
Editorial van Nico Cué, 9/12/2011.
Edito van Nico Cué, 09/12/2011.
De regering van Di Rupo I staat op de sporen. De werknemers bezetten de straten.
De congressen van de zes politieke partijen hebben zich voor regeringsdeelname uitgesproken met een stemmenaantal dat de laatste van de sterke regimes zou doen duizelen. De boodschap is duidelijk : de politieke partijen worden van binnenuit vergrendeld. De vraag waarom de sociaaldemocratische partijen van het sociaaldemocratisch project afzien, komt zelfs niet langer aan bod.
Zowel in België als in de rest van Europa wordt het sociale beleid door de logica van de liberale economie vertrappeld. Wat doet het ertoe dat deze logica geen steek houdt. Wat doet het ertoe dat wij hierdoor op een muur afstevenen. Met gebogen hoofd en gesloten ogen worden wij door een “vlinder”- coalitie in het koude water gedompeld van de besparingen en de recessie.
De situatie in Griekenland leert ons nochtans overduidelijk dat de weg van de besparingen onvermijdelijk naar nog grote besparingen leidt. Omdat de financiering van de Staat door de grote inspanningen van de werknemers wordt gedragen. Elk inkomensverlies waarmee ze geconfronteerd worden, zijn verloren inkomsten voor de openbare diensten en voor het tegemoet komen aan de gemeenschappelijke behoeften.
Weigeren om de schuld te betalen ?
Het lijkt erop dat de liberale dogma’s een verdovend effect hebben aangezien er een consensus groeit over het waanzinnige idee dat een heropleving mogelijk is aan de hand van belastingverlagingen. De wraak die de realiteit zal nemen op deze illusies zal niet lang op zich laten wachten.
De ervaring heeft ons dit trouwens al geleerd. De fiscale hervorming, de geschenken aan de rijken uit het tijdperk van Reynders en de onvoorwaardelijke herfinanciering van de banken hebben de Belgische schuldenput gegraven. En nu zou men dit moeten betalen met flagrante besnoeiingen in de sociale begrotingen. Op het vlak van het internationale recht is deze terugbetaling “onwettig” en zou mogelijks beschouwd kunnen worden als een vorm van wanbetaling.
Op Europees niveau heeft de liberale mystiek tot andere ontsporingen geleid. De begrotingen van de Europese Unie werden bewust onvoldoende gespekt om een echt harmoniseringsbeleid te kunnen voeren. Erger nog, toen de Euro werd ingevoerd, kwam het verbod voor de Centrale Bank om tussenbeide te komen teneinde Lidstaten te helpen die in moeilijkheden zouden verkeren. Dit wordt als een “complete stommiteit” bestempeld, zelfs door economen van rechts. Omdat dit neerkomt op het ten prooi gooien van deze landen aan de dictatuur van de financiële markten, zonder ook maar enige bescherming. Nochtans houden Merkel en haar Franse kloon zich hieraan koppig vast.
Met een dergelijke graad van goedgelovigheid in een doctrine die nochtans ten gronde is gegaan, is er geen hoop meer op een ommekeer. We kunnen ons nog goed een voordracht herinneren in 2008 in Toulon waar Sarko een “antikapitalistische” koers leek te nemen. Wat bezielde hem toen? De angst voor chaos zeker… Maar nu is het opnieuw “business as usual” voor een monolithisch rechts dat niet in staat is om zich te hervormen. Het rijker maken van de rijken, het armer maken van de armen is een suïcidale filosofie.
«Zonder ons zou het nog erger zijn ?» Met hen is het niet beter !
In deze confrontatie hebben de sociaaldemocraten de handdoek in de ring gegooid en vergoelijken ze nu de vooringenomenheid van Margaret Thatcher in de jaren 80 : er zou geen ander alternatief zijn. Het “zonder ons zou het nog erger zijn” zegt niet meer dan dat. Behalve dat het met hen… niet beter is !
Dat is de prijs dat men betaalt wanneer men ervan afziet om het kapitalisme te bestrijden, om de geproduceerde rijkdom beter te verdelen, de prijs wanneer men het opgeeft om volledige tewerkstelling te bekomen en een hoge graad van sociale bescherming. Besparingsmaatregelen zijn er voor iedereen, maar minder voor de rijken want zij zijn niet zo maar om het even wie ?
De werknemers zijn op vandaag het slachtoffer van een loonblokkering als gevolg van de onmogelijkheid om tot een solidair interprofessioneel akkoord te komen. De zesde staatshervorming opent de weg naar de regionalisering van de sociale zekerheid en de financieringswet die hiermee gepaard gaat, biedt geen lange-termijn garanties voor de financiering van het Waalse Gewest in tegenstelling met de andere deelgebieden. Het begrotingsakkoord dat geduldig werd onderhandeld, is verkeerd en compleet onevenwichtig. En de uit de onbestemdheid gerukte regering wordt door de socialistische formateur zelf als “centrum-centrum” voorgesteld…
«De meubels werden gered»… Deze van Laken ?
Sedert zijn nota van afgelopen zomer is Elio Di Rupo blijven terugkrabbelen. Zijn partij stelt zichzelf voor als een schild voor de werknemers. De partij lijkt op de “schildpadden” van de Romeinse legioenen in Asterix. Behalve dat ze hier niet vooruit gaan, ze hebben echter een hand in de achteruitgang van de arbeidskrachten.
Wat kunnen wij nu immers redelijkerwijs verwachten van deze “vlinder” regering ? Misschien de verdediging van de loonindexering die reeds in vraag werd gesteld terwijl de inkt van deze grote akkoorden nog niet droog was… Geen enkele sociale vooruitgang in ruil voor hoeveel achteruitgang ? In de brugpensioenen, in de berekening van de pensioenen, in de werkloosheidsuitkeringen, in de welvaartsvastheid van de sociale uitkeringen, in de financiering van de gezondheidszorg, in de middelen van de openbare diensten…
Maar voor het overige, “tout va très bien Madame La Marquise”, alles gaat werkelijk heel goed… En de PS is heel gelukkig dat ze “verantwoordelijk” zijn en dat ze de “meubels hebben gered”. Deze van Laken ? De werknemers zullen de buitensporige huurprijs van “Wetstraat 16” contant betalen. Dat is niet wat ze wilden.
Aan de linkse zijde hebben we een links beleid nodig. Broodnodig. Een offensief links. Een links die klappen uitdeelt in plaats van ze te incasseren. Een links die de angst van kamp doet veranderen. Een links die het eindelijk mogelijk maakt om aan een betere toekomst dan de huidige te denken voor onze kinderen.
Nico Cué, Secretaris-Generaal van de MWB-ABVV
Delen
