De angst van het volk
Ze zijn bang voor het volk. Goed nieuws op een moment dat de angst van kamp moet veranderen !
Editorial van Nico Cué, 14/11/2011.
Geconfronteerd met het probleem van de “financiële markten” brengen de Staten een erbarmelijk schouwspel. De leiders ervan handelen in jullie naam. Helaas steeds minder vaak om het algemene belang te verdedigen. De “groten” van deze wereld lopen zichzelf buiten adem in een dolle race waarvan het tempo door drie ratingbureaus wordt bepaald die de kredietwaardigheid van Griekenland, Spanje of Portugal dag na dag een beetje meer onderuit halen vooraleer die van Italië aan te pakken. De politieke leiders maken deze crisis door als nachtvlinders die hun vleugels verbranden aan de spotlights. Het schouwspel van hun overgave aan de marktlogica is tragisch.
Ze hebben het zopas heel warm gehad. Het zag er eerst naar uit dat het Griekse volk dat aan het uitbloeden is, uitgenodigd zou worden om zich in een referendum uit te spreken over hun toekomst. Wat bezielt toch de Eerste Minister van Griekenland? Wij zullen het aan anderen overlaten om zijn interne en Europese strategieën te analyseren. Laat ons enkel onthouden dat het volstond dat deze man, die door de financiële toestand overrompeld werd, het volk aansprak dat hem zijn legitimiteit geeft opdat de hele wereld zijn mentale gezondheid in vraag begon te stellen en dit als een schandaal en als de breuk van de “Europese solidariteit” bestempelde (het moet opnieuw gezegd worden dat door “Griekenland een helpende hand te geven”, Frankrijk en Duitsland eerst en vooral hun bankinstellingen redden. Liefdadigheid begint thuis.
De Griekse Eerste Minister, platzak en er altijd vlug bij om op de bedeltoer te gaan, had de gewoonte genomen om de bevelen van het tandem “Merkosy” op te volgen. Om daarna terug te keren naar zijn land, met het hoofd omlaag, voor een nieuwe pijnlijke besparingsronde. Maar dan verzet hij zich ? Zonder zijn “weldoeners” te hebben gewaarschuwd?
«Vermits we zeggen dat jullie verkeerd stemmen!»
Deze waanzinnige zaak levert ons ten slotte toch enkele opmerkelijke ‘brokstukken’ op. Een Franse president van wie de bevende hand regelmatig wordt vastgehouden door de baas van BNP, valt van zijn stoel als hij door ‘de vraag’ van de “kleine” Griek wordt afgesnauwd en eist uiteindelijk dat de te stellen vraag zou worden gewijzigd. Ach, jullie willen uit Europa treden? Merkel, die zich twee weken eerder niet kon engageren zonder de steun van een broze parlementaire meerderheid gaat, wat haar betreft, discreter om met het verwijt aan het adres van Papandreou om zich op de vooravond van de winter op eenzelfde manier te laten indekken. En daarna een G20 top die in Cannes wordt bijeengeroepen en die erin slaagt om orde op zaken te brengen in deze knoeiboel die de koers van de Bel 20, de CAC 40, de Dow Jones en andere beurzen ondertussen doet kelderen. De Griekse Eerste Minister die ondertussen op betere gedachten is gebracht, beslist vervolgens om zich kalm te houden … Happy end ?
Op de achtergrond van deze veralgemeende paniek naar aanleiding van het loutere vooruitzicht om het volk te raadplegen over de saus waarmee dit opgediend moet worden, zijn er de netelige ervaringen met vorige referenda over het verdrag tot vaststelling van een grondwet in onder meer Frankrijk, Nederland en Ierland die als een spook op Halloween natuurlijk weer zijn opgedoken. Keer op keer heeft het volk “zich vergist”, “verkeerd” gestemd, “tegen het advies in van de regeringsleiders”. Er had dus opnieuw gestemd moeten worden of beter nog, door de parlementen laten goedkeuren na een kleine lifting van de teksten. Vanuit het standpunt van de “prijs-kwaliteit” lijkt dit in een democratie geen “beste koop”.
Recenter waren er ook de volksraadplegingen (in 2010 en 2011) die door de President van de IJslandse republiek werden opgelegd met betrekking tot de vraag of de schulden van de Icesave bank moeten terugbetaald worden. Resultaat : de IJslandse bevolking heeft geweigerd om de verliezen van een privé bank op zich te nemen … Caramba, nog maar eens mislukt ! Het neoliberalisme is duidelijk niet bestand tegen een volksraadpleging.
Deze doctrine die al 30 jaar lang de democratie verstikt, kan in één zin worden samengevat: “Er bestaat geen alternatief voor de toename van ongelijkheden”. Naar aanleiding van de financiële crisis is het dus duidelijk geworden, zoals de Amerikaanse econoom Paul Krugman het benadrukt, dat “de extreme concentratie van inkomsten onverenigbaar is met echte democratie. Kan er iemand ontkennen dat ons politiek systeem verziekt is onder invloed van het geld en dat deze ontsporing nog verslechtert naarmate de rijkdom van een klein aantal mensen groter wordt ?”
De zakenwereld is bang voor het volk. Dat is goed nieuws op een moment dat de angst van kamp moet veranderen! In deze dolle race naderen we inderdaad een gevaarlijk breekpunt. De houding van Lakshmi Mittal is daarvan een mooi voorbeeld. De toename van individuele winsten zou de vernieling van de productiehulpmiddelen… van de gemeenschappelijke rijkdom veronderstellen. Met deze logica lopen we rechtuit tegen de lamp. En snel.
Nico Cue, Secretaris-Generaal van de MWB-ABVV
