di rupo

De koning, de wet en de vrijheid … om te onderhandelen!

Eindelijk is de zomer in het land. Kritische ideeën gaan even de koelkast in en de belangrijkste media brengen ons in een vakantiesfeertje met oude verhalen die kinderen braaf houden in afwachting van Klaas Vaak. Een prins, wakker gekust door Sneeuwwitje, gaat op de troon zitten die de oude, vermoeide koning graag inruilt voor zijn pensioen.

Editorial van Nico Cué, 22/07/2013.

De volksvreugde is er niet minder om. Precies op tijd om een beter imago te creëren van een complexe familie die vooral het nieuws haalt met het nogal ongelukkige beheer van bezittingen die ze vergaart uit openbare toelagen of met het publieke wel en wee van een wilde scheut aan de stamboom die zo al grillig genoeg vertakt is.

Onder de julizon lijkt het leven mooier en eenvoudiger. De blijde intrede in de trotse steden van ons koninkrijk zal ons onze moeilijkheden even doen vergeten …

Wij worden geregeerd door Pyrrussen

Dit gaat over een man die drie eeuwen vóór onze tijdrekening leefde. Hij heette Pyrrus en was koning van Epirus, een streek in Griekenland. Op vraag van de Griekse steden die Sicilië toen koloniseerden en strijd leverden tegen de Romeinen, ging hij in Italië oorlog voeren.

Editorial van Nico Cué, 2/04/2013.

Hij gaf de Romeinen twee keer een flinke rammeling, maar verloor telkens zoveel manschappen dat zijn leger wegsmolt als sneeuw voor de zon. Hij besefte het probleem en verklaarde de avond na zijn tweede overwinning: “Als wij nog één keer winnen tegen de Romeinen, zijn wij verloren”.

De index is geen « taboe » ! Eraan raken, is geheid de oorlog verklaren …

Door te verkondigen dat de automatische loonindexatie een “taboe” zou zijn, herleidt rechts letterlijk de verdediging van de koopkracht van de werknemers tot een akkefietje, een prul, iets zonder belang.

Editorial van Nico Cué, 6/07/2012.

In de taal van de macht, dat neoliberaal Bargoens dat zo trendy en gekleurd is, gaat het “taboe” – dat altijd doorbroken moet worden ! – in het algemeen over een sociaal breekpunt geformuleerd door de werknemers of hun vertegenwoordigers en opgetrokken als een symbolische barricade, een signaal, een niet te overschrijden grens.

De bankiers kosten ons meer geld dan de werkzoekenden!

Sprookjes die vóór het slapengaan aan brave kinderen worden verteld, lopen soms slecht af. Neem nu Sneeuwwitje, als symbool voor de sociale zekerheid. De Europese Commissie is de boze stiefmoeder. De zeven dwergen draven op als figuranten: een premier en zes vice-premiers, één van elke kleur. Maar waar is de Prins voor het happy end? Als u het wachten beu bent, merkt u dat de dwergen het scenario hebben gekaapt, gemene zaak maken met de stiefmoederlijke heks en het sprookje vervormen tot horrorverhaal.

Editorial van Nico Cué, 22/06/2012.

In december 2011 verdedigde trouwe partijsoldaat Moureaux diverse brutale ingrepen in de pensioensector, dringend genomen “onder Europese druk”. “Met pijn in het hart” sprak hij over “compleet onrechtvaardige, compleet onevenwichtige, maar … compleet noodzakelijke” hervormingen!  Deze keer komt de generaal zelf naar het front om de catastrofale maatregelen in de werkloosheid te verdedigen. De premier leeft op gespannen voet met de vakbonden en haalt meteen het zware geschut boven .

Ook hier is het tijd voor verandering

Op zondagavond 6 mei 2012 waren er duizenden mensen aanwezig op het Bastilleplein in Parijs. Maar ook Elio Di Rupo, de Belgische Premier van een regering die forse besparingsmaatregelen oplegt en waarschijnlijk nog altijd de bezieler van het socialistische programma in Wallonië en Brussel. Laat ons hopen dat hij van zijn city trip iets meer heeft opgestoken dan enkele noten van de Marseillaise, een lied dat de Belgische Premiers trouwens goed kennen, of van de Internationale waarvan sommigen beter de diepe betekenis zouden terugvinden wanneer ze het zingen, deze van de opstand en de woede van de onderdrukte en uitgebuite mensen.

Editorial van Nico Cué, 10/05/2012.

Zo zou hij daar bijvoorbeeld een heilzame gedachte kunnen oppikken met betrekking tot de bezuinigingsmaatregelen die bij ons nog altijd aan de orde zijn. Diezelfde besparingen die vandaag omzichtig maar aanhoudend worden aangevochten door iemand als Hollande of met kracht en enthousiasme door iemand als Mélenchon.

Hatelijk

De strijd die wij voeren, moet de funderingen van onze democratieën veiligstellen. Want dit is een strijd tegen het kapitalisme van vandaag en het kapitalisme van vandaag, dat de ongelijkheid doet toenemen, is de grootste bedreiging voor onze democratieën.

Editorial van Nico Cué, 8/02/2012.

Waarvoor dient een staking? In de week vóór de nationale actie van 30 januari moest je maar even de oren spitsen om op deze vraag allerlei overtuigde antwoorden te horen in de stijl van “dat is totaal nutteloos” of “dat brengt het land alleen maar schade toe”. Nieuw is dit natuurlijk niet. Wie heeft al ooit een bedrijfsleider gezien die tevreden is dat ze tegen hem staken of een regering die graag heeft dat het hele land plat ligt uit protest tegen maatregelen die ze wil nemen?

Berusting leidt naar de afgrond

De waarden van links zijn niet verzoenbaar met de crisis van de financiers. Berusting leidt in dit verband altijd recht naar de afgrond … Elio Di Rupo, PS-kopman en eerste minister van wat waarschijnlijk de meest reactionaire regering sinds 1960 is, had bij het begin van het jaar zijn goede voornemens voorbehouden voor de krant Le Soir. Op 14 januari zei hij: “Wij moeten de mensen de waarheid zeggen”.

Editorial van Nico Cué, 26/01/2012.

Wel, de waarheid is dat de werknemers, met of zonder werk, jong en oud, tot bloedens toe de crisis zullen betalen waaraan zij niet schuldig zijn.

De waarheid is dat het financieel systeem niet werd hervormd, dat daar zelfs geen uitzicht op bestaat en dat de sector niet zal betalen. Noch voor zijn vergissingen, noch voor zijn fouten, noch voor zijn misstappen.

Zijn nieuwjaarswensen wel op hun plaats?

U mijn beste wensen aanbieden nu er een gruwelijk jaar lijkt aan te komen? Zou dat niet surrealistisch overkomen? Of als pure provocatie? Toch waag ik het erop, kameraden: mijn allerbeste wensen voor 2012!

Editorial van Nico Cué, 18/01/2012.

Of eigenlijk vooral één wens: dat alles wat wij horen over de komende sociale achteruitgang uiteindelijk niet doorgaat. Maar is dit geen loze droom? Absoluut niet, want wij kunnen er zelf voor zorgen dat die droom werkelijkheid wordt. Door in beweging te komen, door aan te klagen en te argumenteren kunnen wij laten zien naar welke afgrond wij in razendsnel tempo afglijden. Wij hopen dat wij de dolle rit kunnen stoppen vóór het te laat is. 2011 heeft het bewijs geleverd dat volkeren zich niet laten meeslepen door de verblinding van de heersende klasse.

Een «socialist» op nummer «16», het socialisme ligt op de grond

Zowel in België als in de rest van Europa wordt het sociale beleid door de logica van de liberale economie vertrappeld. Wat doet het ertoe dat deze logica geen steek houdt. Wat doet het ertoe dat wij hierdoor op een muur afstevenen. Met gebogen hoofd en gesloten ogen worden wij door een “vlinder”- coalitie in het koude water gedompeld van de besparingen en de recessie.

Editorial van Nico Cué, 9/12/2011.

Edito van Nico Cué, 09/12/2011.

De regering van Di Rupo I staat op de sporen. De werknemers bezetten de straten.

De congressen van de zes politieke partijen hebben zich voor regeringsdeelname uitgesproken met een stemmenaantal dat de laatste van de sterke regimes zou doen duizelen. De boodschap is duidelijk : de politieke partijen worden van binnenuit vergrendeld. De vraag waarom de sociaaldemocratische partijen van het sociaaldemocratisch project afzien, komt zelfs niet langer aan bod.

Ellendig

Een ellendige zomer loopt op zijn laatste benen. En de herfst lijkt al niet veel beter te worden …

Editorial van Nico Cué, 5/09/2011.

Ik heb het niet over het weerpraatje, nee, mijn voorspelling is veel betrouwbaarder. Ik hoef alleen maar voort te gaan op de beperkte informatie die uitlekt over de regeringsonderhandelingen. Bij het begin van de zomer gaf ik op deze plaats al lucht aan mijn ongerustheid en verontwaardiging. En toen mijn laatste editoriaal vóór de vakantie werd gepubliceerd, rolde er ook een andere tekst uit de printers: de nota van formateur Elio Di Rupo, waaruit bleek dat er redenen genoeg waren om ongerust en verontwaardigd te zijn. Wat is er sindsdien gebeurd? In België niet zoveel.