PS

Het IMF en Griekenland, de banken en de werkloze, de “moral hazard” en de PS ...

Het Internationaal Monetair Fonds verontschuldigt zich bij het Griekse volk, want de jarenlange barbaarse bezuinigingen en inleveringen waren … niet nodig! “Oeps, foutje in onze berekeningen, sorry. Salut en de kost!”

Editorial van Nico Cué, 14/06/2013.

Want daarmee is de kous af en laat het IMF Griekenland gewoon aan zijn lot over...

Waardeloze formules, foute vergelijkingen en magische woorden waren tot dan toe voor de beslissingnemers en hun media geloofwaardiger dan het gezond verstand om de economische fenomenen te verklaren. Hoe heeft men het ooit kunnen verzinnen dat vernietiging van de koopkracht voor een heropleving en meer welvaart zou zorgen? Alsof er geen verband is tussen de lonen en het consumptiepeil? Of de afzetmarkt voor de producten?

Veel woede gewenst!

Hoe graag ik u ook mijn beste wensen voor een gezond, voorspoedig en gelukkig 2013 aanbied, het gaat niet van ganser harte. Wij moeten elkaar niets wijsmaken. U en ik beseffen heel goed dat het nieuwe jaar op een tranendal zal lijken. Het wordt een pijnlijk jaar waarin de arbeidersklasse opnieuw geweld wordt aangedaan. Dus gedaan met de schone schijn en weg met de hypocrisie!

Editorial van Nico Cué, 18/01/2013.

Wij moeten het hoofd bieden aan het meest vastberaden offensief sinds mensenheugenis tegen ALLE sociale verworvenheden, waarvoor meer dan een eeuw strijd werd geleverd. Zo’n brutale aanval hebben wij niet meer gezien na 1944 en het Sociaal Pact. Zelfs niet bij het zogeheten “solidariteitspact tussen de generaties”. Zelfs niet bij het “sociaal plan”. Zelfs niet tijdens de “eenheidswet” van 1960-1961 …

“Zij” zijn vastbesloten om ons nu nog harder te treffen. Bewijzen hiervoor zijn er genoeg:

De index is geen « taboe » ! Eraan raken, is geheid de oorlog verklaren …

Door te verkondigen dat de automatische loonindexatie een “taboe” zou zijn, herleidt rechts letterlijk de verdediging van de koopkracht van de werknemers tot een akkefietje, een prul, iets zonder belang.

Editorial van Nico Cué, 6/07/2012.

In de taal van de macht, dat neoliberaal Bargoens dat zo trendy en gekleurd is, gaat het “taboe” – dat altijd doorbroken moet worden ! – in het algemeen over een sociaal breekpunt geformuleerd door de werknemers of hun vertegenwoordigers en opgetrokken als een symbolische barricade, een signaal, een niet te overschrijden grens.

Berusting leidt naar de afgrond

De waarden van links zijn niet verzoenbaar met de crisis van de financiers. Berusting leidt in dit verband altijd recht naar de afgrond … Elio Di Rupo, PS-kopman en eerste minister van wat waarschijnlijk de meest reactionaire regering sinds 1960 is, had bij het begin van het jaar zijn goede voornemens voorbehouden voor de krant Le Soir. Op 14 januari zei hij: “Wij moeten de mensen de waarheid zeggen”.

Editorial van Nico Cué, 26/01/2012.

Wel, de waarheid is dat de werknemers, met of zonder werk, jong en oud, tot bloedens toe de crisis zullen betalen waaraan zij niet schuldig zijn.

De waarheid is dat het financieel systeem niet werd hervormd, dat daar zelfs geen uitzicht op bestaat en dat de sector niet zal betalen. Noch voor zijn vergissingen, noch voor zijn fouten, noch voor zijn misstappen.

Van betaalde vakantie naar ... sociaal-democratische achteruitgang?

In Griekenland en Spanje heeft het beleid beïnvloed door het neoliberalisme, bewegingen zoals "de verontwaardigden" in het leven geroepen. Ook bij ons zou de nota van formateur Di Rupo massabewegingen kunnen laten ontstaan...

Editorial van Nico Cué, 5/07/2011.

 “Dat de burgers afhaken, is ook in grote mate te wijten aan de zogeheten ‘vertegenwoordigers’ van het volk, de verkozenen of kandidaten die meestal geen enkel plan voor een sociale hervorming hebben. De meest voor de hand liggende reden waarom niemand voor een andere samenleving kiest, is dat vrijwel alle linkse partijen – die twee eeuwen lang het idee van een andere samenleving gestalte hebben gegeven – zich hebben bekeerd tot de markteconomie en tot de nieuwe neoliberale consensus of doxa. Dit waanbeeld (…) heeft zowel de ex-progressieven als de neoconservatieven aangetast.