Ook hier is het tijd voor verandering
Op zondagavond 6 mei 2012 waren er duizenden mensen aanwezig op het Bastilleplein in Parijs. Maar ook Elio Di Rupo, de Belgische Premier van een regering die forse besparingsmaatregelen oplegt en waarschijnlijk nog altijd de bezieler van het socialistische programma in Wallonië en Brussel. Laat ons hopen dat hij van zijn city trip iets meer heeft opgestoken dan enkele noten van de Marseillaise, een lied dat de Belgische Premiers trouwens goed kennen, of van de Internationale waarvan sommigen beter de diepe betekenis zouden terugvinden wanneer ze het zingen, deze van de opstand en de woede van de onderdrukte en uitgebuite mensen.
Editorial van Nico Cué, 10/05/2012.
Zo zou hij daar bijvoorbeeld een heilzame gedachte kunnen oppikken met betrekking tot de bezuinigingsmaatregelen die bij ons nog altijd aan de orde zijn. Diezelfde besparingen die vandaag omzichtig maar aanhoudend worden aangevochten door iemand als Hollande of met kracht en enthousiasme door iemand als Mélenchon.
Maar evenzeer door analisten die zich nochtans minder aangesproken voelen door de verschillende luiken van de marxistische gedachte. Zo heeft de Amerikaanse winnaar van de nobelprijs voor economie twee weken geleden in een column van de New York Times geschreven, één van de meest verkochte dagbladen in de Verenigde Staten (het is overbodig om eraan toe te voegen dat dit uitgangspunt behoorlijk ver verwijderd is van onze economische en sociale opvattingen) : “Europa heeft al jarenlang ervaring met verregaande besparingsmaatregelen en het resultaat ervan is precies wat gelijk welke student geschiedenis je zou kunnen zeggen : deze besparingsrondes duwen een economie die in recessie is in een nog grotere depressie.” En verder : “In plaats van toe te geven dat ze zich vergissen, lijken de Europese leiders vastberaden om hun economie (en hun samenleving) de afgrond in te duwen. En de hele wereld zal daarvoor een prijs betalen.”
En het is een feit dat momenteel iedereen in Europa besparingen doorvoert, in naam van de bestrijding van de schuldenlast en met rampzalige economische en sociale gevolgen. Recessie, stijgende werkloosheid : dat is het lot dat voor iedereen is weggelegd, zelfs voor de landen die door de ultraorthodoxen als “goede” leerlingen worden beschouwd in het broekriem aanspannen, zoals Spanje en Italië …
En dus kan men op vandaag de hoop hebben, als men de meest eensluidende analyses onder ogen neemt, dat er misschien een ander denkbeeld aan het groeien is in de geesten. Wij schrijven hier natuurlijk al jaren dat besparingen geen oplossing zijn, integendeel. Wij verheugen ons over het feit dat dit idee zijn weg begint te vinden : maar er is ondertussen zo veel tijd verloren gegaan …
Zonder rekening te houden met het feit dat, niettegenstaande de geesten misschien aan het veranderen zijn, wij nog geen duidelijke pistes hebben over de manier waarop de eventuele heroriënteringen zich moeten verwezenlijken. Noch over de tijd dat dit zal duren … En dan komen we terug op België waar deze nieuwe visie zelfs nog niet aan de orde blijkt te zijn, ondanks de glimlachende gezichten op het Bastilleplein. De besluiten tot uitvoering van de maatregelen die deel uitmaken van de eerste besparingsvlaag van de hand van Di Rupo komen op ons af en op zijn zachts gezegd is de angst die wij hebben verwoord realiteit aan het worden. Ondanks het verwijderen van enkele scherpe kantjes, is wat er geïmplementeerd wordt wel degelijk en in alle betekenissen van het woord een besparingspolitiek die eerst en vooral de meest kwetsbare mensen treft.
En bij de MWB kunnen wij dit niet laten gebeuren. Wij blijven, meer dan ooit, voorstander om deze maatregelen te bestrijden en de wens die wij koesteren om de werknemers te mobiliseren rond een duidelijk actieplan blijft helemaal aan de orde. Wij moeten de strijd aanbinden met deze besparingsmaatregelen die ons bedreigen en vechten, des te meer daar het voor ons allen meer en meer duidelijk wordt dat de weg die wij vandaag inslaan nergens naartoe leidt. Wij willen niet het kind van de rekening zijn en de regressie aanvaarden op een moment dat de zaken een keer kunnen nemen in Frankrijk of in Duitsland.
Ik herhaal het: de huidige regering brengt ons naar een economische en sociale impasse. Aangezien “de verandering nu aan bod is”, laat het dan niet enkel op de podia zijn tijdens een feestavond, maar in de dagdagelijkse realiteit.
Nico Cué, Secretaris-Generaal MWB-ABVV
Delen
