Persbericht : Agoria gebruikt zijn rekenmachientje, maar wij kunnen ook rekenen!

Nieuws van 13/11/2014.

De campagne die Agoria vandaag lanceert – “Werknemers en werkgevers hebben elkaar nodig” – zou ons op een ander ogenblik hartelijk doen lachen.
In het huidige klimaat irriteert ze ons alleen maar mateloos en dat was echt niet nodig!
In 12 tendentieuze slides die de waarheid geweld aandoen, probeert de werkgeversfederatie van de technologiebedrijven ons de les te lezen over collectieve uitgaven en wil ze een fundamenteel en grondwettelijk recht op de helling zetten: het stakingsrecht. De boodschap is duidelijk: “Staak niet, want het kost ons allemaal geld.”

Agoria beweert dat wij met een competitiviteitsprobleem zitten zolang de loonlasten (lees de sociale bijdragen) ons met een loonkostenhandicap opzadelen in vergelijking met onze 3 buurlanden.
De waarheid is veeleer dat concurrentievermogen niet alleen een kwestie van loonkosten is, maar ook van opleiding, innovatie, investeringen en het zoeken naar afzetmogelijkheden.
Het verschil in loonkosten waarover Agoria het heeft, gaat alleen op in vergelijking met Duitsland. Met Frankrijk en Nederland staan wij op dezelfde hoogte.

Agoria beweert verder dat de loonkosten aanwervingen afremmen.
De waarheid is dat alleen een verhoging van de koopkracht en een op groei gericht beleid tot meer banen leiden. En de verhoging van de koopkracht moet zowel voor de werkende als de niet-werkende bevolking gelden.
Meer koopkracht betekent meer consumptie; meer consumptie levert productieve investeringen op; meer productieve investeringen leiden tot meer aanwervingen; als er meer mensen worden aangeworven, stijgt de koopkracht. Zo eenvoudig is het en  verscheidene Nobelprijswinnaars economie blijven dit maar herhalen.

Agoria rekent ons voor dat het verschil in loonkosten met onze belangrijkste handelspartners 16,5% bedraagt.
In werkelijkheid vergeet Agoria rekening te houden met de talrijke subsidies, belastingaftrekken en andere bijdrageverminderingen waar alle bedrijven van profiteren, ongeacht of ze al dan niet investeren, ongeacht of ze al dan niet banen scheppen, ongeacht of ze al dan niet winst boeken. In werkelijkheid bedraagt de kloof waar Agoria het over heeft maximaal 4% en als we rekening houden met de bovenvermelde subsidies, zelfs geen 4%.

Waarom staken?

Wij staken omdat de regering eenzijdig alle beslissingen heeft genomen, zonder sociaal overleg en dus ten koste van de vakbondsvrijheden.

Wij staken om onze sociale verworvenheden te verdedigen, niet om het vuile werk op te knappen voor welke politieke partij dan ook.  De regering beschuldigt ons ervan dat wij met onze acties het verkiezingsresultaat van mei verwerpen. Maar in werkelijkheid zouden wij veel liever aan de onderhandelingstafel zitten met de werkgeversorganisaties, zodat de regels en sociale tradities van dit land gerespecteerd worden.

Wij staken omdat de regering op volkomen steriele wijze besloten heeft om de pensioenleeftijd op te trekken. Deze maatregel gaat ten koste van de werkgelegenheid van de jongeren en houdt geen rekening met zware beroepen, terwijl het heel goed mogelijk is om werknemers langer aan het werk te houden zonder aan de wettelijke pensioenleeftijd te raken.

Wij staken om ons te verzetten tegen het feit dat het tijdskrediet op losse schroeven wordt gezet. Dit zal alle vrouwen die men zover gekregen heeft dat zij deeltijds gingen werken onvermijdelijk in de armoede storten. Dit zal ook zwaar wegen op de pensioenberekeningen van alle werknemers die ervan gebruik hebben gemaakt. Deze beslissing is vooral zinloos, omdat tijdskrediet juist een van de formules is om jongeren kansen op werk te bieden en oudere werknemers een kader om het einde van hun loopbaan in te richten.

Wij staken omdat de regering openlijk partij heeft gekozen voor de werkgevers, de rijken en welstellenden. Zij kregen veel cadeaus tegelijk: een indexsprong, de bevriezing van de minimumlonen gedurende 2 jaar en het in vraag stellen van de loonschalen, die voor de werknemers de enige kans waren op een loonsverhoging. In tegenstelling tot wat Agoria beweert, is dit een duidelijk bewijs dat “Werkgevers en werknemers hebben elkaar nodig” absoluut niet klopt.

Wij staken omdat wij echte fiscale hervormingen eisen die rekening houden met ieders bijdragecapaciteit.

Wij staken omdat de regering met de indexsprong een werknemer die nu 30 jaar is en een gemiddeld loon verdient over zijn hele loopbaan een volledig jaar loon verliest!

De echte kosten van de staking? Dat is het enorme verlies aan koopkracht voor alle werknemers van dit land, hun hele loopbaan lang!

Agoria gebruikt zijn rekenmachientje, maar wij kunnen ook rekenen!
Wij hebben onze opvatting over overleg. Door zich achter de regering te verschuilen om anderen een en lesje te leren, toont Agoria dat het daar heel andere opvattingen over heeft!

Contactnummer voor de pers : 0475 46 50 61